Z życia przedszkolaka

Życie przedszkolaka to po prostu pełnia barw i emocji. Od totalnej euforii po totalną obrazę majestatu i to wszystko zaledwie w dwie minuty, jak nie krócej. Jednak takie życie to dopiero pełnia i doświadczanie, czyste piękno i zazdroszczę Małej tego. Ona widzi to, czego ja już zapewne dostrzec nie potrafię. 

Wczoraj poszłam po nią jak zwykle, jak co dzień. Zawzięcie coś malowała. Kiedy zobaczyła mnie uśmiechnęła się, pomachała i krzyknęła zza stołu „Mamusiu jesce chwileckę, tylko dokońce lysunek”. No więc grzecznie czekałam, aż dzieło skończone zostanie. Czekam i czekam i nagle słyszę „Mamo plawda, ze nie das się psytulić „koleżance” (koleżanka ma imię bardzo konkretne i imię to padło w tym momencie, ale niech koleżanka dla swego własnego i dobrego samopoczucia anonimem zostanie…wiecie ten fejm jaki na nią spadnie ;p). Ja zdziwienie i minę robię dzióbkową. I nagle podchodzi do mnie koleżanka.

Koleżanka: Plosę Pani a „Mała” mnie nie lubi.

Ja: To nie prawda, ja ciągle słyszę, że jesteś jej koleżanką.

Koleżanka: Ale ona mnie tak dziś nie lubi.

I uciekła do Sali. A ja myślałam, że temat się uciął.

Wsiadamy do autobusu. Jedziemy przed siebie i jak zwykle gadamy o wszystkim. To nasze ulubione zajęcie, bo obie jesteśmy gadułami więc trafił swój na swego. Gorzej z Małżem, bo tempa nie wytrzymuje.

Mała: A wies, nie lubie koleżanki?

Ja: No ale jak to? Przecież zawsze mi opowiadasz, że jesteście najlepsze przyjaciółki.

Mała: No tak ale my musimy stać w paze i ona ciągle gada. I gada i gada i skupić się nie mogę.

Ja: Kotku przecież Ty też lubisz pogadać.

Mała: No tak ale ona, ona tym swoim gadaniem do sału mnie zmusa!

No i wszystko jasne. Dziecię moje zmuszane jest, do szału. Przez koleżankę. Gadaniem. Zycie przedszkolaka to jednak też i ciężki orzech do zgryzienia. Przynajmniej wiem skad u niej ta szajba popołudniowa;)